Мәҙәктәр

Радиола тура эфир. Таңғы сәғәт алты. Телефон шылтырай.
– Алло, был радиомы?
– Эйе, мин һеҙҙе тыңлайым.
– Туғанҡайым, радиоғыҙҙың тауышын бер аҙ ябығыҙсы. Бер нисек тә йоҡлап китә алмайым.
– Ха-ха! Ә ниндәй проблема? Үҙегеҙҙең радиоғыҙҙы ябығыҙ.
– Эй, мин үҙемдекен яптым да ул, тик бына күршеләрҙеке бөтә йортҡа яңғырай.

***

Ике әхирәт осраша. Береhе, ғәжәпләнеп:
– Абау, әллә тағы ауырлыhың инде?
– Эйе.
– Кемдән?
– Элекке ирем, мине ике бала менән ташлап киткәне өсөн ғәфү үтенергә тип, инеп сыҡҡайны.

***

Бер hаран бай үҙен батҡанда ҡотҡарған егеткә hыралыҡ ҡына аҡса биргән. Күреүселәр байҙың hаранлығына иҫтәре китеп торғанда егет: «Бәйләнмәгеҙ, ул үҙ баhаhын беҙҙән дә яҡшыраҡ белә», – тигән.

***

«Яңы башҡорт» китапханаға инә. Китаптар теҙелеп торған кәштәләргә ҡарап тора ла:

– Икмәк бармы? – тип һорай.

Китапханасы ханымдың йәне көйә:

– Нисек шулай тип һорай алаһы­ғыҙ? Был бит китапхана.

Ир сығып китә. Әммә икенсе көндө тағы инә һәм тағы шул уҡ һорауҙы бирә. Был хәл бер нисә тапҡыр ҡабатлана. Шунан китапханасы икмәк һатып ала, бер кәштәне бушатып, шунда теҙеп ҡуя ла, был ҡылығы менән бик ҡәнәғәт булып, икмәк һораусы ирҙе көтә башлай. Бына теге ир инә һәм кәштәләрҙе иғтибар менән ҡарап сыҡҡандан һуң:

– Һөт юҡмы ни? – тип һорай.

Китапханасы, һис тә шундай һорау көтмәгәнлектән аптырашта ҡалып:

– Юҡ шул, икмәк кенә, – ти.

Ир, сырайын һытып: – Икмәкте инде бөҙрәханаға ла килтергәндәр, – ти.