Әсәйемдең лөғәтендә бар ине "тивизия" һүҙе. Самаһыҙ күп тигәнде ул шулай аңлата торғайны. Күүүп тигәнде аңлатҡан тағы ла бер һүҙе "бупалам" булды. Атайым: "Мәрйәм, бупалам яртылаш була бит", — тип күпме генә уны төҙәтһә лә, әсәйем үҙ һүҙендә ҡалды. Йәғни улар тулы ҡанлы тормош менән ғүмер итте, яртылаш йәшәмәне, 1951 йылда өйләнешеп, балалары, ейән-ейәнсәрҙәре, бүләр-бүләсәрҙәре, кейәү-килендәре менән бергә етмештән ашып киттек. Әсәйем дөрөҫ әйткән, ысынлап та, "тивизия", "бупалам" булған.
Әхмәр Ғүмәр-Үтәбай
"Мең дә бер күҙәтеүем" яҙмаларынан
1004-се күҙәтеү
Урал Мөхәмәтшин картинаһы.