Ҡырмыҫҡалар

Баҡсала өләсәһе менән ейәнсәре сәй эсергә йыйынып ҡына йөрөгәндә, берәм-һәрәм ҡырмыҫҡалар йүгерешә башлай. Өҫтәлдә бал һәм төрлө-төрлө тәмле ризыҡтар була. Әбейҙең eйәнсәре ҡырмыҫҡаларҙы күҙәтеп ултыра-ултыра ла береһен тотоп алып «лас» иттереп иҙеп ҡуя.

Өләсәй кеше:
– Ҡыҙым, ни эшләүең был! Ҡырмыҫҡалар – тере йән, зыянынан файҙаһы күберәк. Теймә, уларҙың өйҙә бәләкәс кенә балалары бар, әсәләренең ҡайтҡанын һағынып көтөп торалар.
Шул ваҡыт ейәнсәре тағы бер ҡырмыҫҡаны «лас» иттереп бысҡылдатып ҡуя ла:
– Йөрөмәһендәр бында, әсәһен үлтерҙем, быныһы инде уларҙың атаһы, – тип ҡәнәғәт йылмайып ҡуя. – Әйҙә үҙҙәре генә йәшәп ҡараһындар, бына минең һымаҡ, – ти.