- Хәле насарая башлаһа, төшөр ҙә ҡалдыр, ул-был булһа, белмәнең дә күрмәнең, аңланыңмы? Белмәнең дә күрмәнең! – тигәне ишетелеп ҡалды.
Тегеһе машинаға ултырғас, бер ни әйтмәй ишеген шартлатып япты – бар ҡиәфәте, ҡыланышы етәксеһенә лә, мажара эҙләп йөрөгән “еңел холоҡло” ҡатындарға ла мыҫҡыллы ҡарашын белдереп тора ине. Газға баҫты ла, артта ултырған ҡатындарҙың таңҡы-тоңҡо бәрелеп-һуғылып килеүҙәренә лә иғтибар итмәй, һикәлтәле соҡор-саҡырлы урман юлынан мөмкин булған тиҙлек менән ҡыуа башланы.
Ярты сәғәттән Йәнифә үҙе хыялланғанса йомшаҡ түшәгендә наҙлана ине инде. Фәнүрә генә яңынан биҙәнеп-төҙәнергә тотондо.
- Һин аллергиялы кеше, ятып тор, мин әҙерәк тыпырҙатып, дәртте баҫып киләм әле, - тине ул әхирәтенә. - Әллә бергә бараһыңмы?
- Юҡ-юҡ, хәҙер мөдирҙең ҡолағына төшөрөрҙәр, - тип көлдө Йәнифә. – Бар әйҙә, күңел асҡың килгәс.
Душҡа инеп, йыуынып-сайынып алғас, сетерекле хәлдән шулай анһат ҡотолоуына ҡыуанып, татлы йоҡоға талды.
Иртәгәһенә Йәмиғнур репетицияға килгән ҡатындарға ҡырын-ҡырын ҡарап алғыланы, әммә бер ни ҙә өндәшмәне. Исмаһам, исем өсөн генә булһа ла хәлде лә һорашмай, тип уйлап ҡуйҙы Йәнифә. Хәйер… Ул-был булһа төшөр ҙә ҡалдыр, тигән бәндәнән ни көтәһең!
Киләһе аҙнала ла ял итеүселәр алдында концерт ҡуясаҡтар икән. Шуға йәнә бер-ике йыйылып, номерҙарын ҡабатлап алырға килештеләр.
Йәй, аяҙ матур кистәр… Бүлмәләрҙә ултырыусылар юҡ тиерлек, барыһы ла бейеү майҙансығына, клубҡа йә урманлы тау битләүе буйлап һалынған һуҡмаҡтар яғына ағыла. Айҙар һәр ваҡыттағыса түңәрәктең уртаһында.
Үҙе лә инәлтеп тормай, төн уртаһына тиклем бер бот картуф ауырлығы баянды күтәреп һуҙғылауҙан ялҡмай һыҙҙыра ғына, ҡайҙан көс таба тиһең... Фәнүрә иһә өҙә баҫып бейей, ул да инәлтә торғандарҙан түгел – нисек елеге ҡағылып төшмәй шул тиклем тыпырҙатыуына! Әхирәте ситтән генә күҙәтеп торорға ярата, моң һандығын теләһә ҡайһы ваҡытта, теләһә кем алдында асып бармай, алтын һаҡлағандай һаҡлай. Уның был ғәҙәтен белеп бөткәндәр, бик яуаплы концерттарға ғына саҡыралар эштә лә.
Тик Айҙарҙың уйнауы Йәниф әне лә һис битараф ҡалдыра алманы – тауышыңды бар аһәңе менән асып, байытып ебәреүсе музыкант әллә ниҙә бер тап килә бит ул. Дөрөҫөн әйткәндә, ошоғаса уның кеүек бармаҡтарынан гәлсәр ҡойолған музыкантты осратҡаны ла юҡ ине. Көйҙәрҙең бөгөлдәре тап ул уйлағанса семәрләнеп, еренә еткерелеп, артыҡ та, кәм дә ителмәй, сылтыр шишмәләй ағыла ғына. Эстән генә ҡушылып йырлап, моңланып торғанын һиҙҙеме, Айҙар ҡапыл уның яғына боролдо ла:
- Йә әле, Йәнифә, ошо йәмле йәй кисенә йәнә йәм өҫтә әле! – үҙе көлөп ебәрҙе, - Хатта шиғырға оҡшаңҡырап китте ләһә әйткәнем.
Шул ыңғайҙан “Һаман яратам” тигән көйҙө һыҙҙырып та ебәрҙе. Ҡайҙан аңланы ул ҡатындың хистәрен, кисерештәрен! Ошондай йәйге кистә буласаҡ ире менән тәүләп осрашҡайны, икәүләп йылға буйына төшәләр ҙә, әй йырлата торғайны уны һөйгәне. Һинең тауышыңды ишетһәм, мин ҡәберҙән дә килеп торормон, ти торғайны. Тәүбә тиң, ниңә юҡты юрайһың тип тыйырға тырышһа, шарҡылдап көлөп кенә ҡуя торғайны. Ахырызаман етһә аңһыҙ үлем күп булыр, тип яҙылған тиҙәр изге китаптарҙа. Әллә шул заман еттеме икән – ял йортонда күпселеген яңғыҙ ҡатындар бит. Уның кеүек толдары ла әҙ түгел. Фәнүрә лә ана, йәшләй генә иренән айырылды ла, хәҙер терһәген тешләрҙәй булып бер үҙе көн күрә. Исмаһам, бала табып өлгөрмәне.
Инәлтеп торманы, Йәнифә баян моңона ҡушылғанын үҙе лә һиҙмәй ҡалды. Бәлки иренең йәне янда йөрөйҙөр, ысынлап та, тик үҙе генә күренмәйҙер. Яратам, һаман яратам, йәнем.
Һинең аҡыллы күҙҙәреңде, йортобоҙға нур тултырып ҡайтып инеүҙәреңде, көслө ҡулдарыңды иҫләмәгән бер кисем, ҡасандыр яңылыштан рәнйетерлек итеп әйткән һүҙҙәрем, һөйөүемде күрһәтә белмәгәнем өсөн үкенмәгән сәғәтем юҡтыр. Иҫән булһаң, икәү килер инек ял итергә, ни етте ирҙәре янында маһайып та, яңғыҙаҡтарҙан көнләп тә баҫып торған бынау бисәләрҙең ағыулы ҡараштарын күрмәҫ ине. Ысынлап, шулай ҡарап тороусылар бар икән бит - йырын тамамлауға ғына һиҙҙе ул быны.
Иҫән булһаң, икәү килер инек ял итергә, ни етте ирҙәре янында маһайып та, яңғыҙаҡтарҙан көнләп тә баҫып торған бынау бисәләрҙең ағыулы ҡараштарын күрмәҫ ине. Ысынлап, шулай ҡарап тороусылар бар икән бит - йырын тамамлауға ғына һиҙҙе ул быны.
Шул сәбәпле алҡыштар тыныр-тынмаҫтан шәп-шәп атлап бүлмәһенә ҡайтып китте лә, сисенеп тә тормай мендәренә ҡапланып, эсенә йыйылған бар хәсрәттәрен йылға итеп түкте лә түкте. Күҙ йәштәренән күңеле бушанып, нисек йоҡлап киткәнен дә һиҙмәй ҡалған. Таңға уянып китте лә, кейемен дә сисмәй шулай ҡаты йоҡлағанына үҙе лә аптыраны. Фәнүрәнең урыны йыйыулы - әллә иртә менән йөрөп килергә сығып та киткән инде. Бер ни ишетмәгәнсе.
Йыуыныу бүлмәһенә ингәс, раковина өҫтөндәге көҙгөлә күп илауҙан шешенгән йөҙөн күреп, үҙенә бармаҡ янаны:
- Ярамай, ҡыҙыҡай, ярамай! Бирешмә!
Спорт кейемдәрен кейеп, тау буйына йүгерергә сығып китте. Ял йорто күҙҙән юғалғас, һуҡмаҡ айырсаланып, береһе йылға үҙәненә, икенсеһе тау үренә юрмалай. Йәнифәнең ҡарашы күҙ ҡыҙҙырып алһыуланып тулышҡан ағас еләге ҡыуаҡлығына төштө. Еләккә әүрәп байтаҡ күтәрелеп өлгөргән икән, кинәт баҫынҡы ғына ир тауышы ҡолағына сағылды. Ҡатын көтөлмәгән хәлдән һиҫкәнеп, ихтыярһыҙҙан шул яҡҡа боролдо ла ҡатып ҡалды. Фәнүрә менән Айҙар. Ҡосаҡлашҡандар ҙа донъяһын онотоп, бер ни ишетмәй үбешәләр. Бына һиңә мә! Йәнифә уңайһыҙланып ҡыуаҡтар араһына сүгәләне лә, мүкәйләп кенә атлап юлға барып төштө. Шунан инде йән-фарман йылға буйына атылды.
Яр буйында йөрөп, бер аҙ тынысланғас, бүлмәгә ҡайтып инде. Әхирәтенең килеп киткәне тойолмай. Ғәҙәттә ашханаға бергә йөрөйҙәр ине, бөгөн яңғыҙы ғына китте. Аштан һуң былай ҙа төшкә тиклем һәр кем үҙ дауаһы артынан сабып йөрөп, күрешмәйҙәр ҙә.
Фәнүрә төштән һуң ғына килеп инде лә, бер ни булмағандай, әһәмиәтһеҙ генә ваҡ-төйәктәр хаҡында бер-ике һүҙ әйтештергән булып, йоҡларға ятты.