Пар шыршы (ҡыҫҡа хикәйә)

- Ни эшләп, улым? Шыршыны йәлләнеңме? Улар күп бит урманда, - ир, балтаһын ҡарға ташлап, ергә сүгәләне.
- Һеңлемде йәлләнем... Ул бер үҙе ҡалһынмы ошо ҡышҡы урманда?!
Атай кеше улына бер һүҙ ҙә әйтә алмай, уны күтәреп алды ла күкрәгенә ҡыҫты. “Ҡара һин уны, үҙенә сағыштырған ҙур шыршыны йәлләмәй бит әле, ә һеңлеһен ҡайғырта”, тип уйлап, уның йәштәрен һөрттө. Шунан, аҡланғандай:
- Улайһа, әйҙә, ҡарағайҙы булһа ла ҡырҡып алайыҡ!..
- Ә ҡарағайҙың һеңлеһе юҡмы?
- Барҙыр ҙа, бәлки, белмәйем, улым...
Джип урмандан сығып асфальт юлға төшкәйне генә, ғәҙәттәгесә, юҡ ерҙән пәйҙә булған ЮХХДИ машинаһы уларға ситкә алып, туҡтарға ҡушты. Ир, туҡтағас, салон эсен, багажникты асып күрһәтте. Унда, улар һағалап көткән шыршы ғына түгел, еҫе лә юҡ ине. Хатта балта ла урманда онотолоп ҡалғайны.
Ҡуҙғалып киткәс, ҡәнәғәт төҫтәге атай улына әйләнеп ҡараны. Малай, балалар креслоһында уңайлы ғына урынлашып, йылмайған килеш йоҡоға талғайны.